ما و رسانه ها

من معلولم ای کاش…

گردشگری معلولین
هفته گذشته مؤسسه ساحل امید با همکاری شهرداری ناحیه ۴ منطقه ۲ تهران، سرای محله برق آلستوم و سرای محله مرزداران شرقی جشنی را در سالن دانشگاه نسیبه برگزار کرد که اکثر شرکت‌کنندگانش را افراد کم توان جسمی تشکیل می‌دادند.

برخی از این معلولان در رشته‌هایی مانند ورزش، تحصیل و موسیقی توانسته بودند موفقیت‌هایی را به دست آورند که از آنها تقدیر شد. در حاشیه این مراسم سراغ تعدادی از آنها رفته و پرسیدیم چه آرزویی دارند که با برآورده شدنش، بیش از همه شاد می‌شوند.

موسسه ساحل امید

منبع: همشهری محله

سازمان های مردم نهاد همان مردم هستند

موسسه پیام آوران ساحل امید
جناب آقای مهری خبرنگار سایت خبری تحلیلی وطن (رسانه خبری سازمان های غیردولتی ایران) گفتگوی اختصاصی با جناب آقای شهرام مبصر مدیرعامل موسسه ساحل امید پیرامون مغرفی موسسه ساحل امید و نقش موثر سمن ها در حل مشکلات مختلف جامعه انجام دادند که در روز ۲۲ بهمن ماه ۹۴ در این پایگاه خبری منتشر شد.
ضمن قدردانی از جناب آقای مهری و همه همکاران محترمشان در پایگاه خبری تحلیلی وطن از عزیزان علاقمند دعوت می کنیم تا در زیر متن کامل این مصاحبه را مطالعه بفرمایند:
مدیرعامل موسسه پیام آوران ساحل امید در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار وطن از سمن ها بعنوان خود مردم نام برد و گفت سمن ها دلسوزترین نهاد در کشور هستند.ما برای اولین بار با همکاری کشاورزان باغ هایی را برای حضور معلولین و خانواد ه هایشان مناسب سازی کردیم.

به گزارش وطن (پایگاه خبری سازمان های غیر دولتی ایران) ،شهرام مبصر مدیرعامل موسسه پیام آوران ساحل امید ، در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار وطن گفت: از سال ۱۳۹۱ با هدف نهادینه کردن صنعت گردشگری در بین معلولین و توانمند سازی این قشر از جامعه انجمن را تاسیس کردیم.
شهرام مبصر با بیان اینکه هدف از گردشگری تقویت روحیه معلولین جامعه است گفت: من دوست ندارم و یا بشنوم معلولی بگوید فلان جا نرفتم ، یا اگر یکی از بستگان و دوستان گفتند این منطقه گردشگری رفتید یا خیر ، آن منطقه برای فرد معلول غریب و دست نیافتنی باشد.
وی افزود :در همین راستا افراد تحت پوشش “موسسه پیام آوران ساحل امید” به چندین برنامه گردشگری ، تفریحی و زیارتی  اعزام شده اند از جمله برنامه زیارتی قم وجمکران ، برنامه های گلابگیری کاشان که همه ساله برگزار می شود جندین نوبت برنامه های اسب سواری و اردوهای گردشگری در کردان و دریاچه طالقان نیز از برنامه های انجمن بوده است.
مدیرعامل “موسسه پیام آوران ساحل امید” گفت: مشکلات ما در سفرها خیلی زیاد است اما سعی می‌کنیم هر کدام از اردوها برایمان یک تجربه جدید باشد. یکی از مشکلات این است که هزینه رفت‌وآمد ما خیلی بیشتر از بیرون است. بچه‌های ما با ویلچر هستند و همین باعث می‌شود ون‌هایی که می‌گیریم صندلی‌های خود را باز کنند و هزینه‌ای را هم برای این کار جداگانه می‌گیرند.
شهرام مبصر در ادامه بیان کرد: مثلا در یک ون ۱۰نفره  ما می توانیم فقط ۴ویلچر قرار دهیم و به تعداد ماشین بیشتری نیاز پیدا می‌کنیم. البته اتوبوس‌هایی از طرف شهرداری برای حمل و نقل معلولان مناسب‌سازی‌ شده اما اجازه خارج‌شدن از تهران را ندارند و فقط برای سفرهای درون‌شهری می‌توانیم از آنها استفاده کنیم.
وی تصریح کرد: ما هر بار که جایی را برای اردو درنظر می‌گیریم قبل از آن یک تیم را برای شناسایی می‌فرستیم تا از نظر مناسب‌سازی‌ آن محل را ارزیابی کنند. به‌دلیل عدم‌امکانات کافی ما تعدادی رمپ سیار درست کرده‌ایم که برای رفاه حال دوستان با خود می‌بریم تا هر زمان نیاز شد، استفاده کنیم. اما این را درنظر بگیرید افراد معلولی که می‌خواهند با خانواده‌های خود به سفر بروند با این شرایط بد، چطور می‌توانند مسافرت کنند چون آنها دیگر رمپ سیار ندارند که مثلا اگر در جاده به سرویس بهداشتی نیاز پیدا کردند، از آن استفاده کنند.
دبیر سمن های منطقه ۲ گفت: در جریان این اردوها و تعاملاتی که با تعدادی از باغداران برقرار کرده‌ایم برخی از باغ‌های شخصی کردان مناسب‌سازی‌ شده‌اند و اردوهای خوبی را می‌توانیم در آنجا برگزار کنیم. به‌طور مثال در یکی از باغ‌های کردان شرایطی فراهم شد که بچه‌ها بتوانند طی برگزاری چندین اردو، سوارکاری را هم تجربه کنند،اتفاقی که برای معلولین برای نخستین بار اتفاق می‌افتاد.
مدیرعامل این موسسه گفت: یکی از هدف های دیگر این موسسه توانمندسازی معلولین است که در همین راستا بازارچه های خیریه برپا کرده ایم که محصولات و صنایع دستی معلولین تحت پوشش فروخته می شود وبرای آموزش آنها کلاس های آموزشی در این موسسه برگزار میکنیم وی در ادامه از سازمان های دولتی خواست هدایاء و جوایز جشنواره ها وبرنامه های خود را از این موسسه تهیه کنند ضمن حمایت از معلولین وایجاد اشتغال، عواید حاصل از خرید این صنایع دستی به معلولین برسد.
وی افزود:از دیگر اهداف موسسه حضور فعال اعضا در فعالیت های اجتماعی است  که اینکار موجب می شود تا معلولین از انزواء و گوشه گیری خارج شوند.
شهرام مبصر ضمن تشکر از شهردار منطقه ۲ گفت: در سال ۱۳۹۰ با کمک ۳۰ نفر از اعضای داوطلب موسسه پیام آوران ساحل امید، ۳هزار عکس از معابر و خط ‌کشی‌های منطقه ۲تهران که نیاز به مناسب سازی بود  تهیه کردیم و در اختیار شهرداری منطقه قرار دادیم و همان سال از من خواستند مسئولیت کارگروه مناسب‌سازی‌ منطقه ۲را بر عهده بگیرم که طبق گزارش‌های مکتوب امروز، ۷۰درصد معابر منطقه۲با همکاری شهرداری مناسب‌سازی‌ شده و در این حوزه پیشتاز هستیم، آن هم به واسطه اینکه کار را به‌خود ما سپردند. اما در دیگر مناطق هنوز مشکلات زیادی وجود دارد.
وی با انتقاد از عملکرد صدا و سیما در حوزه معلولین گفت: این اشتباه است که یک نهاد اطلاع رسانی ملی معلولیت را یکی از عقوبت های الهی  عنوان کند و معلولیت را بصورت بد به تصویر بکشد، این عملکرد باعث انزوای معلولین از جامعه می شود و خواهش ما این است که صدا و سیما در این موضوع بیشتر دقت کند و کارشناسی تر عمل کند.
معین منطقه ۲ دبیرخانه ستاد توان افزایی و حمایت از فعالیت سمن های شهر تهران در پایان صحبت های خود از مسئولین دولتی خواست: راه را برای فعالیت سازمان های مردم نهاد هموار کنند و این واقعیت را قبول کنند که سازمان های مردم نهاد بازوان اجرایی دولت هستند و می توانند فعالیت های خوب و مفیدی داشته باشند.
مدیرعامل”موسسه پیام آوران ساحل امید” با اشاره به اینکه این موسسه بیش از ۱۵۰۰ نفر عضو دارد گفت :عزیزان معلولین می توانند با مراجعه به سایت اطلاع رسانی موسسه ثبت نام کرده و در فعالیت های این موسسه شرکت داشته باشند.
در پایان ، مبصر از همه ی علاقمندان خواست تا بعضو گروه همیاران داوطلب در این موسسه ثبت نام کنند.
گفتنی است دفتر مرکزی موسسه پیام آوران ساحل امید در   خیابان ستارخان ، بعداز پل ستارخان ، خیابان رحیمی اصل ، خیابان علمدار هفتم ضلع شرقی پارک شاهین واقع شده است.
علاقمندان می توانند برای کسب اطلاعات بیشتر و نحوه شرکت در برنامه های این موسسه به آدرس وب سایت موسسه www.pasogroup.com  مراجعه کنند و یا با شماره تلفن ۴۴۲۱۷۷۸۰ تماس بگیرند.

بازتاب اعتراض شهروندان دارای معلولیت به عملکرد صدا وسیما در رسانه ها

سریال کیمیا

به گزارش خبرنگار سرویس تلویزیون و رادیو خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در پی پخش یکی از قسمت های اخیر سریال «کیمیا»، شهرام مبصر مدیرعامل موسسه ساحل امید و دبیر کانون معلولان منطقه ۲ تهران، درباره‌ی تصویری که صدا و سیما از معلولان در ذهن مخاطبان به جا گذاشته، متنی را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد که در همین زمینه خبرگزاری ایسنا بر آن شد تا نظر برخی از کارشناسان معلولان جسمی و حرکتی و همچنین افرادی که به نوعی با این موضوع درگیر هستند را جویا شود.

از شما دعوت می کنیم تا در زیر، متن کامل این گزارش را مطالعه بفرمایید:

معلولیت تاوان گناه نیست!

انتقاد از سرنوشت آدم بدها در تلویزیون

» سرویس: فرهنگی و هنری – تلویزیون و رادیو

باز هم یکی دیگر از سریال‌های صداوسیما، یک شخصیت منفی را با فلج کردن به جزای اعمالش رساند.

زیور «آوای باران»، انیس «ستایش» و این بار فرزانه «کیمیا»، از جمله شخصیت‌های منفی سریال‌های تلویزیونی هستند که جزای اعمال بدشان در زندگی را با معلولیت در دوران میان‌سالی و پیری داده‌اند و متاسفانه این تصویر نه چندان مناسب از معلولیت جسمی که در ذهن مخاطب به جای می‌ماند بعضاً جبران‌ناپذیر است.

شخصیت منفی فرزانه در سریال «کیمیا» که این روزها از آنتن شبکه دو سیما پخش می‌شود، در آینده پیر و ناتوان و معلول شد تا تداعی‌کننده این تفکر غلط در ذهن مخاطب باشد که معلولیت تاوان اعمال بد در زندگی است!

به گزارش خبرنگار سرویس تلویزیون و رادیو خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در پی پخش یکی از قسمت اخیر سریال «کیمیا»، شهرام مبصر از فعالان کانون معلولان منطقه ۲، درباره‌ی تصویری که صداوسیما از معلولان در ذهن مخاطبان به جا گذاشته، متنی را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد که به شرح زیر است:

«متاسفانه باز هم صداوسیما در یکی از سریال‌های خود “کیمیا” به دلیل عدم آگاهی سازندگان این سریال، ناخواسته فرهنگ غلط، کلیشه‌ای و پوسیده قدیمی رو رواج داد. فرهنگی که به ببینده القاء می‌کند که هر کس که دچار معلولیت می‌شود تاوان بدی‌ها و ظلم و ستم‌هایی است که به مردم کرده است و اکنون با معلولیت دچار عقوبت الهی شده است. سال‌هاست صدا و سیما ناخواسته اما اینگونه در حال بر باد دادن تمام زحمات فعالان و انجمن های فعال در حوزه توانمندسازی و فرهنگ سازی افراد دارای معلولیت است. هیچ وقت تلاش نکرد تا نقش اول یک فیلم پیرامون یه فرد دارای معلولیت موفق باشد.

بسیار کم می بینیم در فیلم‌ها و سریال‌ها تولید شده یک پزشک، یک استاد دانشگاه، یک تاجر یا یک وکیل پایه یک دادگستری دارای معلولیت باشد. اما همیشه در سریال ها انسان های بد و پلید دچار معلولیت میشوند و اینگونه در کشورم به کرامت انسانی افراد اهمیت می دهند. حتی تلاش نکرد تا “طبق قانون جامع حمایت از حقوق معلولان که او را (صدا و سیما) موظف کرده است تا در راستای فرهنگ سازی دو ساعت از بهترین و پربیننده ترین زمان ها را در هفته به نشان دادن توانمندی های افراد دارای معلولیت اختصاص دهد” عمل کند.

هر وقت چنین چیزی می‌بینم یا می شنوم یاد حادثه ای که در سن ۱۸ سالگی برای خودم رخ داد می افتم و با دلی شکسته با خدا زمزمه می کنم که خدایا من الان تاوان کدام گناهم را پس می دهم!!! مگر یک جوان ۱۸ ساله کم تجربه چه گناه کبیره ای می تواند انجام داده باشد که اینگونه باید ۱۹ سال از بهترین سال های عمرش را تاوان پس بدهد یا به یاد جانبازانی می افتم که غیورانه از جان و جسم خود گذشتند تا وطن و ناموسشان را از چنگال دشمنان غارتگر نجات دهند. پس آنها الان دارند تاوان چه را پس می دهند؟و یا خیلی افراد دیگر که شاید بیانش خارج از حوصله باشد.

و در نهایت از سوز دل آهی می کشم و خطاب به خالق مهربانم که در لطف و کرم بی انتهایش هیچوقت شک نداشته ام می گویم:پس خدایا یا شما ناعادلانه حکم صادر می کنید و یا در غیر این صورت صدا وسیما با این حرکات نابخردانه در حال نشان دادن تصویری نادرست از شماست.»

در همین زمینه ایسنا نظر برخی از کارشناسان معلولان جسمی و همچنین افرادی که به نوعی با این موضوع درگیر هستند را جویا شده است.

صداوسیما می‌تواند در حمایت از معلولان پیشگام باشد

کامران عاروان – عضو هیات مدیره جامعه معلولین ایران – درباره تصویر معلولان در قاب تلویزیون معتقد است: رسانه ملی می‌تواند موجی عظیم ایجاد کند، که حتی منجر به این امر شود که جامعه خود پیشگام و عهده‌دار حل و فصل مسائل معلولان و رسیدگی و التفات خاص به امور آنها شود و با رخ دادن این مهم، انجام و اجرای برنامه‌های مدون و مصوب دولت تسریع و تسهیل می‌شود و نتیجه‌ای ایده‌آل نصیب جامعه دیندار و انسانمدار ایران اسلامی خواهد شد.

عاروان اولین اصل برای رسیدن به هر هدف و آرمانی را آماده‌سازی فکری و فرهنگی جامعه دانست و گفت: درخصوص معلولان سه طیف را می‌توان مورد نظر قرار داد؛ طیف اول، خانواده‌هایی که دارای فرد معلول هستند که در شرایط دشواری زندگی می‌کنند و باید برای این وضعیت، آمادگی‌هایی را پذیرا باشند؛ طیف دوم، طیف مسوولان و متولیان دولتی و غیردولتی امور معلولان است که باید فرهنگ رسیدگی و پیگیری امور معلولان را بیاموزند و توجه به این امر اولویت اولشان باشد و برنامه‌های آگاهانه و عاقلانه‌ای را معین، مدون و اعمال کنند.

عضو هیات مدیره جامعه معلولین ایران، طیف سوم را طیف کلان جامعه برشمرد و تصریح کرد: همه افراد و گروه‌ها که باید از لحاظ فرهنگی آماده پذیرش مسائل مرتبط با معلولان و مسائل آنها شوند تا در نتیجه طیف اول و دوم در مسیر زندگی و کاری خویش بتوانند با سرعت بیشتر و همراه با پذیرش اجتماعی شایسته‌تری امور معلولان را به سمت بهبودی پیش برند؛ صداوسیما به عنوان رسانه‌ای گسترده، همه‌گیر و تأثیرگذار، قادر است با برنامه‌های متعدد و متنوع در قالب‌های هنری مناسب به این سه طیف جهت ارتقاء و اعتلای سطح فکری و فرهنگی‌شان در مواجهه با امر معلولیت و معلولان کمک بسیاری کند.

عاروان با بیان این‌که گروه معلولان کشور جمعیت قابل توجهی هستند که مشکلات متنابهی به خود اختصاص داده‌اند، افزود: مناسب‌سازی، اشتغال ، تحصیل، مسکن و ازدواج، توانبخشی، تدوین و اجرای قوانین و مقررات متناسب و فرهنگ‌سازی همه مواردی هستند که در زمره این وظایف می‌گنجد تا منجر به تسهیل در زندگی فردی و اجتماعی و برابرسازی فرصت برای ظهور توانمندی‌ها و استعدادهای معلولان کوشا شود.

معلولان در صداوسیما هویت مشخصی ندارند

فریده حلمی – پژوهشگر امور معلولان – معتقد است: هنگامی که معلولان برای رسانه ملی نقش سوژه را دارند، اکثرا تداعی‌کننده افراد ناتوان و ناقص و نه افرادی با هویت مشخص و توانمندند.

او که خود دارای معلولیت ضایعه نخایی است با بیلن اینکه اغلب سریال‌ها و برنامه‌هایی که درخصوص معلولان ساخته می‌شود جنبه کلیشه‌ای دارد، افزود: گاهی بودجه‌ای را به تهیه‌کنندگان فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی می‌دهند و می‌گویند درخصوص معلولان کار کنید که آنها نیز بدون برخورداری از اطلاعات کافی یا صرفا با تکیه بر اطلاعات ناقص از معلولان، درخصوص این قشر به ساخت سریال‌ها یا فیلم‌های کلیشه‌یی و کسالت‌آور می‌پردازند.

این فعال امور معلولان، نمره‌ی خود به صداوسیما را متوسط رو به ضعیف خواند و گفت: از حق نگذریم فرهنگ‌سازی‌هایی در زمینه عبور و مرور بخصوص در برنامه «در شهر» انجام می‌شود که البته موردی و گذراست؛ انتظار ما این است که افرادی چون ما را در جامعه به رسمیت بشناسند و حقوق ما برای استیفا توسط دستگاه‌های دولتی از طریق رسانه ملی بیان شود.

این پژوهشگر هم‌چنین در سال ۹۰ طی همکاری با سازمان‌های مردم نهاد حوزه معلولان، «نقش رسانه‌ها در آشنا کردن جامعه با مشکلات و توانمندی‌های معلولین ضایعه نخاعی» را مورد بررسی قرار داده است.

حلمی درخصوص برخی نتایج این تحقیق اظهار کرد: نمایاندن معلولان در رسانه‌ها نباید متفاوت از دیگر افراد جامعه باشد؛ بیشتر اوقات رسانه‌ها آگاهانه یا ناآگاهانه این موضوع را به مخاطب القا می‌کنند که این گروه به دنبال امتیازات متمایزند یا خواسته‌های ویژه‌ای دارند حال آنکه اگر هم خواهان امتیاز یا خواسته خاصند در واقع به هدف برابری با سایر آحاد جامعه است، اینجاست که امتیازدهی به معلولان یا توجه مضاعف به آنها نه تنها تمایز نیست بلکه وظیفه است.

این پژوهشگر حوزه معلولان در پایان گفت: برخلاف تصور همگان دنیای واقعی و پر از رمز و راز سخت و دشوار معلولین از فیلم‌های منتسب یا مرتبط به معلولین خیلی فاصله دارد؛ سخت باور داریم اگر شرایط مساعد وضعیت جسمانی معلولین فراهم شود اگر نه تمامی آنها حتما بیشترشان در عرصه‌های گوناگون فعال و پویا خواهند بود.

تصویر معلولیت در قاب تلویزیون چه رنگی است؟

نظر افرادی که خود دارای معلولیت جسمی هستند درباره تصویری که صداوسیما از آنها نشان می‌دهد جالب توجه است؛ برخی از آنها معتقدند اینکه معلولیت تاوان ارتکاب به گناه است، نگاهی است که تلویزیون با سریال‌هایش به مردم القا کرده است.

صداوسیما سیاه و سفید به مساله معلولیت پرداخته است

یک مرد ویلچرنشین ۴۴ ساله بیان می‌کند: هر انسانی ممکن است به دلایل مختلف همچون تصادف یا بیماری به معلولیت دچار شود. من دلم نمی‌خواهد صداوسیما به مردم بگوید هرکس دچار معلولیت می‌شود حتما گناهکار است. این نگاه اشتباه است. ما انسان‌ها نباید به جای خداوند قضاوت کنیم.

او ادامه می‌دهد: صداوسیما باید به مردم یاد بدهد در چه مسیری حرکت کنند که آسیب‌ها کمتر شود اما به این سمت نرفته و صرفا سیاه و سفید به مساله معلولیت پرداخته است. یا معلولان را قدیس معرفی می‌کند یا رییس باند خلافکارها. بعضا هم که مشکلات واقعی معلولان در رسانه ملی گفته می‌شود توسط خود معلولان بیان می‌شود.

الگوهای انگشت‌شمار

یک خانم معلم دانش‌آموزان استثنایی هم که برای راه رفتن از عصا استفاده می‌کند، در این خصوص می‌گوید: من و دانش‌آموزانم از پیامی که رسانه ملی درخصوص معلولان ارایه می‌دهد راضی نیستیم. در اخبار و برنامه‌ها القاء می‌کنند که اغلب معلولان ناتوان هستند و عده انگشت‌شماری الگو را به عنوان افراد موفق معرفی می‌کنند. در نتیجه دانش‌آموزان من حس می‌کنند شانس موفقیتشتان در تحصیل و شغل یک به صد هزار است؛ لذا ناامید می‌شوند.

آیا جانبازان هم گناه‌کارند؟!

یک جوان ویلچرنشین ۳۵ ساله هم اظهار می‌کند: در حال حاضر اتفاق می‌افتد که یک سریال پرمخاطب با پیامی که در پایان داستان می‌دهد، تلاش چندین ساله معلولان برای فرهنگ‌سازی را نقش بر آب می‌کند. نمونه این مساله در مجموعه‌های «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» به وضوح دیده می‌شود. یا در سریال «ستایش»، انیس که انسان بدجنسی بود در نهایت سکته کرد و ویلچرنشین شد. کارگردانان و تهیه‌کنندگان آثار تلویزیونی باید قبل از ساخت مجموعه‌ها درخصوص نحوه پرداختن به موضوع معلولیت توجیه شوند.

او ادامه می‌دهد: با توجه به این نگاه، سوال من این است که آیا بسیاری از جانبازان و ایثارگرانی که به خاطر دین، شرافت، ناموس و آزادی وطن در جبهه‌های جنگ به آسیب‌های جسمی دچار شده‌اند گناهکارند؟! کارگردانان باید نگاهشان را اصلاح کنند.

این دانشجوی ویلچرنشین بیان می‌کند: طبق ماده دوازده قانون جامع حمایت از حقوق معلولان «سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران موظف است حداقل دو ساعت از برنامه‌های خود را در هفته در زمان مناسب به برنامه‌های سازمان بهزیستی کشور و آشنایی مردم با توانمندی‌های معلولان اختصاص دهد». در حالی که کمتر در هفته اتفاق می‌افتد که معلولان نشان داده شوند، چه برسد که توانمندی‌ها را بگویند. البته درخصوص پرداختن رسانه ملی به امور معلولان، وضعیت نسبت به سابق کمی بهتر شده اما با وضع مطلوب فاصله داریم زیرا در این حوزه اهمال زیادی شده است.

طنز با تمسخر معلولیت

یک خانم ۲۵ ساله که یک دست خود را بر اثر تصادف از دست داده می‌گوید: هنوز در بعضی برنامه‌های طنز تلویزیونی برای به زور خنداندن بیننده، معلولیت را مسخره می‌کنند یا در بعضی سریال‌ها می‌گویند «مگر چلاغی؟!» یا «مگر کوری؟!» یا هنرپیشه دستش را به حالت کج می‌گیرد و می‌گوید «مگر خودم اینجوری هستم؟!» این الفاظ به بیننده القاء می‌کند که این‌طور حرف بزند.

پرداختن موردی به معلولان

یک مرد میانسال دارای معلولیت که فعال امور معلولین است بیان می‌کند: در بخش نیروهای انسانی صدا و سیما درخصوص معلولان خلائی است، به همین دلیل در بدنه این سازمان درک عمیقی از معلولیت، نحوه معرفی این افراد و عوارض اجتماعی و فرهنگی آن وجود ندارد.

او با بیان این‌که غالب برنامه‌های صدا و سیما درخصوص معلولان، موردی است، می‌گوید: ما نیاز داریم تا صدا و سیما در برنامه‌های روتین خود بیشتر به امر فرهنگ‌سازی بپردازد. فرهنگ‌سازی طبق قانون از وظایف این سازمان است. معلولان حدود ۱۰ درصد این جامعه هستند که قشر وسیعی را شامل می‌شوند. بنابراین صدا و سیما باید بسیار بیشتر به حوزه این افراد بپردازد.

اختصاص ساعات کم‌بیننده به بزرگ‌ترین اقلیت جامعه

یک جوان ۲۹ ساله دارای معلولیت نیز اظهار می‌کند: معلولان بزرگ‌ترین اقلیت جامعه هستند اما معمولا زمان پخش برنامه‌های تلویزیونی درخصوص معلولان در ساعات کم‌بیننده است و این ساعات را به معلولان اختصاص می‌دهند تا برنامه‌هایشان را پر کنند، چون صدا و سیما اهمیت چندانی برای معلولان قائل نیست.

او می‌افزاید: من از عصا استفاده می‌کنم و نمی‌توانم از پل‌های فلزی بالا بروم. استفاده از مترو و بی‌آرتی هم برایم بسیار سخت است. بعضا اتفاق می‌افتد که استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی برای معلولان با آسیب‌دیدگی همراه می‌شود اما صدا و سیما بسیار کم به مشکلات واقعی می‌پردازد و فقط برای ایجاد ترحم، معلولان را سوژه می‌کند.

نگاه عارضه‌ای به معلولیت

یک خانم ۳۲ ساله دارای معلولیت هم که آموزشگاه زبان دارد می‌گوید: من در شرایط بسیار سخت و نبود مناسب‌سازی دانشگاه‌ها فوق لیسانس گرفتم و آموزشگاه تاسیس کردم. در حال حاضر ۴۰۰ شاگرد دارم ولی توانایی‌های معلولان در صدا و سیما نشان داده نمی‌شود. اگر هم نشان می‌دهند سالی یکی دو بار این اتفاق می‌افتد.

او اظهار می‌کند: معلولان نباید بعد از فارغ‌التحصیلی انتظار داشته باشند که فقط در مراکز دولتی استخدام شوند. راه‌های زیادی برای کسب درآمد وجود دارد. صدا و سیما باید این آموزش‌ها را بدهد و فرهنگ‌سازی کند اما غالبا در تلویزیون نگاه عارضه‌ای و آسیبی به معلولیت می‌شود و فرهنگ‌سازی و آموزش رها شده است.

حقوقی که بیان نمی‌شود

یک خانم ۵۲ ساله که در جوانی بر اثر تصادف دچار ضایعه نخاعی شده می‌گوید: انتظار ما این است که افرادی چون ما را در جامعه به رسمیت بشناسند و حقوق ما برای استیفا توسط دستگاه‌های دولتی از طریق رسانه ملی بیان شود.

او نمره خود به صداوسیما را متوسط رو به ضعیف می‌خواند و می‌افزاید: از حق نگذریم فرهنگ‌سازی‌هایی در زمینه عبور و مرور بخصوص در برنامه «در شهر» انجام می‌شود که البته موردی و گذراست.

این پژوهشگر امور معلولان ادامه می‌دهد: من به عنوان یک معلول حس خوبی از برنامه‌های سیما ندارم. بودجه‌ای را به برنامه‌سازان می‌دهند و می‌گویند درخصوص معلولان کار کنید. آنها هم بدون توجه به نیازهای اساسی این قشر برنامه‌های کلیشه‌ای و کسالت‌آور می‌سازند.

ناآشنایی مدیران رسانه ملی با معلولیت

یک جوان ۳۳ ساله که به معلولیت فلج اطفال مبتلاست اظهار می‌کند: ‫من از صدا و سیما در مورد نحوه حمایتش از افرادی که با شرایط خاص و متفاوت از دیگر افراد اجتماع روزگار سپری می‌کنند راضی نیستم. شاید به دلیل اینکه مسئولان این ارگان و سازمان به هیچ شکلی با قضیه معلولیت سر و کار ندارند؛ نه خودشان و نه خویشاوندانشان.

او ایجاد شبکه تلویزیونی برای بیان مشکلات معلولان را پیشنهاد می‌کند و می‌گوید: می‌توان با ایجاد یک شبکه اختصاصی برای رفع نیازها و بیان راهکارهایی در جهت فرهنگ‌سازی، توانبخشی، مناسب‌سازی و دیگر نیازهای معلولان اقدام کرد.

تصویر خاکستری و تیره معلولیت

جوان ۳۲ ساله‌ای که دارای معلولیت فلج مغزی (CP) است می‌گوید: در تلویزیون، رنگ فضای رسانه‌ای که افراد معلول گاهی در آن دیده می‌شوند خاکستری و تیره است. این مشکلات در واقع به عدم شناخت و فاصله خالی بین فیلم‌سازان و مستندسازان و جامعه معلولان برمی‌گردد.

او با بیان این‌که هدف، واکنش تند و یک‌جانبه به وجود بدمن فیلم‌ها بر روی ویلچر نیست، ادامه می‌دهد: تعدد این اتفاق و نادر بودن آن سوی ماجرا باعث واکنش معلولان نسبت به اینگونه فیلم‌سازی‌ها می‌شود.

به گفته این جوان دارای معلولیت، در این حوزه ما نیاز به تغییر داریم که در دو مرحله باید صورت گیرد؛ تاثیری‌گذاری، دادن اطلاعات و در انتها باید منتظر تغییر شد. در این رابطه معلولان با داشتن تصویر نامناسب در فیلم‌ها و سریال‌ها، تاثیرگذاری منفی بر روی ضمیر ناخوادآگاه مخاطبان ایجاد می کنند که تغییر مثبتی نمی‌توان متصور شد و در موضوعات کلانی مانند معماری شهری و عمل به قانون جامع حقوق معلولان موضوع معلولیت و مشکلاتشان در حاشیه قرار می‌گیرند؛ به نظر می‌رسد سازمان‌های مردم‌نهاد معلولان و فعالین حقوق معلولان می‌توانند در پر کردن فضای خالی بین فیلم‌سازان و معلولان نقش پررنگی داشته باشند.

«بَدمنِ» معلول

یک جوان ۲۶ ساله ویلچرنشین که دارای معلولیت دیستروفی عضلانی است، نگاه سنتی را در غالب سریال‌های تلویزیونی مشهود می‌داند و بیان می‌کند: استفاده ابزاری برای ایجاد احساس ترحم در بیننده و یا حتی مسئولین شهری بدترین نوع نمایش تصویر معلولان در رسانه است که گاهی شاهد آن هستیم و مطالبه حقوق شهروندی با التماس و خواهش است.

او درخصوص تصویری که رسانه ملی از معلولیت ارایه می‌کند می‌گوید: تصویری که از افراد دارای معلولیت در فیلم‌ها و سریال‌ها عموما نمایش داده می شود، بی تحرکی و ساکن بودن است که «بدمن» داستان به خاطر کارهای خبط و خطا به معلولیت دچار شده است. سازندگان برنامه‌های تلویزیونی باید بدانند که معلولیت تاوان ارتکاب گناه نیست بلکه عارضه‌ای است که به دلایل طبیعی ایجاد می‌شود.

بر اساس این گزارش، امیدواریم صداوسیما در نشان دادن تصویر نامناسب از معلولان جسمی تجدید نظر کند و راهکارهای دیگری به جز فلج شدن را برای به جزا رساندن شخصیت‌های منفی سریال‌هایش پیدا کند.

منبع: خبرگزاری ایسنا

تهران برای ورزشکاران ساخته شده است

روز جهانی معلولان

به بهانه فرا رسیدن ۱۲ آذرماه برابر با سوم دسامبر روز جهانی افراد دارای معلولیت

مدیرعامل موسسه پیام‌آوران ساحل امید در گفت‌وگو با خبرگزاری آنا:

سازمان بهزیستی پاسخگوی جامعه معلولان نیست/ تهران برای ورزشکاران ساخته شده است

مناسب سازی برای معلولان

مدیرعامل موسسه پیام‌آوران ساحل امید با تاکید بر اینکه سازمان بهزیستی پاسخگوی جامعه هدف و معلولان نیست، افزود: قانون جامع حمایت از حقوق معلولان ضمانت اجرا ندارد و شهر تهران نیز بخاطر عدم مناسب‌سازی تنها برای ورزشکاران ساخته شده است.

شهرام مبصر در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری آنا با اشاره به مشکلات و مسایل معلولان در کشور اظهار کرد: یکی از مسایلی که معلولان همواره با آن دست و پنجه نرم می‌کنند عدم اطلاع رسانی وآگاه سازی مردم جامعه نسبت به مشکلات معلولان و تغییر نگرش ترحم آمیز آنان است.

وی افزود: معلولیت یک شانس ۵۰ درصدی برای همه افراد جامعه است و برای هر کسی بر اثر بیماری و حادثه امکان بروز دارد. این نیست که با معلولیت جسمی، شخصیت و کرامت انسانی افراد زیر سوال رود و با نادیده گرفتن توانایی‌هایشان، آنان را مورد ترحم و دلسوزی قرار دهند زیرا بسیاری از معلولان نه تنها توانمند هستند بلکه توانایی افزایش توانمندی های خود را نیز دارند. بالاخره وقتی عضوی از بدن یک انسان دچار مشکل و ناتوانی می شود انسان تمام تمرکز خود را بر روی توانایی های دیگر قرار می‌دهد.

مدیر عامل موسسه پیام آوران ساحل امید ادامه داد: اگر رسانه ها و مطبوعات با آگاه سازی و اطلاع رسانی به مردم در جامعه گام بردارند مسلما تغییر نگرش و فرهنگ سازی در جامعه صورت می گیرد. ضمن اینکه سازمان ها و ارگان ها نیز به سمت اجرای حقوق معلولان حرکت می‌کنند.

وی با انتقاد از رسانه ها به ویژه رسانه ملی گفت: متاسفانه رسانه ها در این زمینه کم‌کاری می کنند.

مدیرعامل موسسه پیام آوران ساحل امید ضمن انتقاد از این مسئله که قانون جامع حمایت از حقوق معلولان ضمانت اجرایی در کشور ندارد، گفت: حتی در آخرین ماده این قانون ۱۶ ماده‌ای به صراحت مطرح می شود که اگر بودجه لازم برای اجرایی شدن وجود داشته باشد ما می خواهیم که این قانون اجرایی شود. البته در حال حاضر این قانون در مجلس شورای اسلامی در حال بازنگری و اصلاح است و به تصویب کامل نرسیده در حالی که نزدیک به دو سال از طرح این موضوع در مجلس شورای اسلامی می گذرد.

مبصر ادامه داد: بر اساس قانون جامع حمایت از حقوق معلولان، صداوسیما باید دو ساعت در هفته، بهترین زمان روز را به برنامه های ویژه معلولان اختصاص دهد در حالی که تاکنون تولید و اجرای چنین برنامه‌هایی را از صدا و سیما شاهد نبوده‌ایم و هرازگاهی به مناسبت روز معلولان زمانی را به این موضوع اختصاص می دهند و در ساعت های نامناسب مانند دوازده و نیم شب برنامه هایی از این دست را پخش می کنند که مسلما مخاطب بسیاری نخواهد داشت.

وی یادآور شد: سازمان بهزیستی کشور با بودجه‌ای اندک، با جامعه هدف بسیاری بزرگی از جمله زنان سرپرست خانوار، ایدز،، اعتیاد و کودکان استثنایی و معلولان روبرو است و قشر آسیب دیده بسیاری را تحت پوشش دارد که متاسفانه نمی تواند پاسخگو باشد. از همه مهمتر سازمان بهزیستی قدرتی ندارد و اگر شهرداری‌ها، معابر و خیابان‌ها را مناسب سازی نکنند و یا دانشگاه‌ها کلاس ها و راهروهای خود را برای افراد معلول مناسب سازی نکنند سازمان بهزیستی قدرتی ندارد که با این مراکز برخورد و آنان را پلمپ کند و یا آنان را مجبور و موظف به ارائه خدمات به معلولان کنند.

مبصر ادامه داد: متاسفانه هنوز سرویس های ایاب و ذهاب و سرویس های حمل و نقل شهری برای رفت و آمد معلولان مناسب سازی نشده است و شهر ما برای افرادی ساخته شده که ورزشکارند زیرا افراد در این جامعه همیشه باید در حال دویدن باشند و باید برای رسیدن و سوار شدن به مترو و بی‌آرتی بدوند حتی برای عبور از عرض خیابان و برخورد نکردن ماشین ها با آنان نیز باید توانایی دویدن داشته باشند.

مدیرعامل موسسه پیام آوران ساحل امید گفت: شهر تهران حتی برای قشر عادی نیز ساخته نشده است زیرا افراد عادی هم از دوندگی خسته می شوند. جانبازانی که در هشت سال دفاع مقدس از جان خود گذشتند نیز باید از این وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کنند. جانبازان و معلولان را نیز که کنار بگذاریم ما همیشه ادعا داریم که جامعه ما قشر جوانی دارد البته این قشر نیز در سال های آینده دچار سالمندی خواهد شد آیا می توانند با شرایط این شهر و نامناسب بودن معابر زندگی کنند؟

مبصر یادآور شد: چطور یک زن باردار یا یک سالمند از پل هوایی غیر مکانیزه استفاده کند؟ یا زنی که با کالسکه می خواهد کودک خود را حرکت دهد. بنابراین مناسب سازی شهر فراتر از نیاز معلولان کشور است زیرا بسیاری از افراد برای زندگی در شهر به استفاده آسان از امکانات شهری نیاز دارند.

وی با اشاره به تجربه سایر کشورهای جهان در مورد معلولان گفت: در تمام کشورهای پیشرفته مناسب سازی در همه زمینه ها برای معلولان صورت گرفته است به طوری که در قوانین ساختمان سازی و معماری سایر کشورهای جهان اولین گزینه‌ای که باید رعایت کنند اصول مناسب سازی است.

مدیرعامل موسسه پیام آوران ساحل امید گفت: در دو سال اخیر به نسبت سال های قبل مناسب سازی شهری بهبود یافته است اما باید در نظر داشته باشیم که این موضوع ناشی از فشارهای سازمان های مردم نهاد و معلولان و فعالان اجتماعی بوده است اما به این معنا نیست که شهر به یک مدینه فاضله تبدیل شده است.

منبع: خبرگزاری آنا

۶۳۰۵ ویژه معلولان

اتوبوسرانی معلولان و جانبازان
به سختی با ویلچرش از رمپ ایستگاه اتوبوس می‌گذرد و خودش را به صف طولانی می‌رساند…
نویسنده: زینب زینال‌زاده

عکس: محمد منتظری

به سختی با ویلچرش از رمپ ایستگاه اتوبوس می‌گذرد و خودش را به صف طولانی می‌رساند. پس از مدتی به ابتدای صف می‌رسد اما سوار شدن به اتوبوس راحت نیست تا اینکه با زحمت زیاد و کمک مسافران دیگر سوار می‌شود. این تصویر بخشی از زندگی معلولان وجانبازان از خدمات شهری پایتخت است. خدماتی که محدودیت معلولان را به تصویر می‌کشد. شاید دیدن همین تصاویر بود که مسئولان شهری را به فکر خدمت‌رسانی و راه‌اندازی پایانه ویژه معلولان و جانبازان انداخت. پایانه‌ای که با یک تماس معلولان و جانبازان را از شرق به غرب و ازشمال به جنوب جابه‌جا می‌کند. این پایانه ۳ سال پیش در محدوده جنوبی منطقه و میدان سماء راه‌اندازی شد و تاکنون بیش از ۳ هزار و ۲۰۰ معلول و جانباز از آن کد اشتراک دریافت کرده‌اند. برای کسب اطلاعات بیشتر از نحوه ارائه خدمات به معلولان و جانبازان با «سعید زارع» مدیر پایانه جانبازان و معلولان شهرداری تهران گفت‌وگو کردیم.

خدمات‌رسانی با یک تماس در طول شبانه‌روز
704603.jpg

این پایانه تنها پایانه ویژه جانبازان و معلولان پایتخت است که توسط شهرداری تهران در میدان سماء ساخته و به بهره‌برداری رسید. این نخستین جمله «سعید زارع» درباره پایانه‌ای است که ۶۲ دستگاه خودرو ون و ۹۰ دستگاه اتوبوس دارد. خودروهایی که به معلولان و جانبازان تهران خدمات می‌دهد. البته فعالیت پایانه ۲۴ ساعته است و از تعطیلات هم خبری نیست. مسئول پایانه می‌گوید: «در تقویم پایانه تعطیلی تعریف نشده و تمامی نیروها همه روزه حتی ایام تعطیل ۲۴ ساعته به متقاضیان خدمات ارائه می‌دهند.»
او به خدمات‌رسانی سریع هم اشاره‌ای دارد: «برای ارائه خدمات به مشترکان و متقاضیان در کوتاه‌ترین زمان سامانه‌هایی در افسریه، شهرری، نازی‌آباد، رسالت و کهریزک راه‌اندازی شده است تا معلولان و جانبازان پایتخت هر لحظه که نیاز به وسیله نقلیه عمومی داشته باشند پس از تماس با شماره ۶۳۰۵، در کوتاه‌ترین زمان وسیله نقلیه به در منزل آنها یا نشانی که داده‌اند اعزام شود.» گویا استقبال هم بد نبوده به گونه‌ای که زارع می‌گوید: «تاکنون ۳ هزار و ۲۰۰ نفر از معلولان و جانبازان پایتخت از طریق تماس با شماره ۶۳۰۵ کد اشتراک دریافت کرده و جزو مشترکان ثابت ما هستند.»هماهنگی یک روز قبل
اولویت کار پایانه خدمت‌رسانی به معلولان و جانبازان ویلچری است. البته گفته می‌شود که بیشتر مشترکان برای انجام کارهای درمانی از خدمات پایانه استفاده می‌کنند. بنابراین با یک برنامه‌ریزی حساب شده یک روز قبل با پایانه تماس می‌گیرند و روز بعد رأس ساعت تعیین شده از خدمات حمل‌ونقل استفاده می‌کنند. در این میان رفت و آمد به مراکز آموزشی و انجام امور اداری، در اولویت‌های بعدی خدمت‌رسانی قرار دارند. زارع به موارد استثنایی و ارائه خدمات لحظه‌ای هم اشاره می‌کند: «در طول سال موارد کمی پیش می‌آید که معلولان و جانبازان بخواهند از خدمات پایانه لحظه‌ای استفاده کنند. اما امکانات پایانه را به گونه‌ای مدیریت می‌کنیم که در این موارد هم بتوانیم به آنها خدمات ارائه کنیم.»
ساعت ۶ تا ۱۷ اوج ارائه خدمت‌رسانی است. به همین دلیل به گفته زارع مشترکان اگر درخواست خدمت‌رسانی لحظه‌ای داشته باشند یا کار ضروری پیش آمده باشد، می‌توانند بعد از ساعت اوج خدمت‌رسانی تماس بگیرند. در این مدت زمان برای خدمت‌رسانی مشکلی ندارند و راحت‌تر و بدون هیچ محدودیتی می‌توانند از خدمات بهره‌مند شوند.»خدمات رایگان است
شنیده شده خدمات حمل‌ونقل پایانه برای تمامی معلولان رایگان است. زارع هم با تأیید این مطلب می‌گوید: «مشترکان در قبال دریافت خدمات و جابه‌جایی شرق تا غرب یا شمال تا جنوب فقط ۵۰۰ تومان پرداخت می‌کنند. البته تمامی خدمات رایگان است و این هزینه هم تنها برای بهبود وضعیت سامانه‌ها و رفع برخی از مشکلات جزئی آنها از مشترکان دریافت می‌شود.» درخواست از مسئولان
«از ۳ سال پیش که پایانه راه‌اندازی شده، هر سال به تعداد مشترکانش افزوده می‌شود. بنابراین برای ارائه خدمات بهتر به مشترکان نیاز به امکانات و تجهیزات بیشتری داریم.» این مطلب درددل مدیر پایانه در حاشیه گزارش است. او می‌گوید: «با توجه به نیاز بیشتر مشترکان به خودرو ون، لازم است در مدت کوتاه تعداد خودروهای ون به ۱۰۰ دستگاه و در بلند مدت به ۱۵۰ دستگاه افزایش یابد. البته تعداد اتوبوس‌ها کافی است و کمبودی در این زمینه نداریم.» او با اشاره به حمایت مسئولان می‌افزاید: «با حمایت مسئولان و افزایش تعداد خودروهای پایانه می‌توانیم خدمات بیشتر و مطلوب‌تری به متقاضیان بدهیم. بنابراین امیدواریم مسئولان به این موضوع توجه خاص و ویژه‌ای داشته باشند و ما را که خدمتگزاران جانبازان و معلولان هستیم، حمایت کرده و تجهیزات بیشتری در اختیارمان قرار دهند.»

704605.jpg

عضو کمیسیون برنامه و بودجه شورای اسلامی شهر تهران:
ساخت پایانه ویژه معلولان در نقاط مختلف پایتخت لازم است
علی-صابری-(1).jpg

«علی صابری» عضو کمیسیون برنامه و بودجه شورای اسلامی شهر تهران که خود روشندل است و در شورای اسلامی شهر تهران پیگیر ارائه خدمات مطلوب به معلولان و جانبازان بوده، در گفت‌وگو با همشهری محله از عملکرد شهرداری در راه‌اندازی پایانه ویژه معلولان و جانبازان تقدیر می‌کند و می‌گوید: «راه‌اندازی پایانه، افتخاری برای مدیریت شهری بود. چون می‌تواند الگویی برای خدمت‌رسانی به معلولان و جانبازان باشد. من خودم از این پایانه بازدید و از خدماتش استفاده کرده‌ام. خدماتش بی‌نظیر و فوق‌العاده است، حتی در صحبت با معلولان و جانبازان از این اتفاق ابراز رضایت و خرسندی کرده‌اند.» صابری با ابراز امیدواری از اینکه چنین فعالیتی در نقاط مختلف پایتخت انجام شود، به بحث بهسازی فضاهای شهری برای استفاده معلولان و جانبازان هم اشاره دارد «بهسازی معابر، مناسب‌سازی ورودی بوستان و فراهم کردن امکانات برای استفاده معلولان از وسایل حمل‌ونقل عمومی مانند مترو، کارهایی است که مدیریت شهری باید توجه خاص و ویژه‌ای به آن داشته باشد.» صابری به وضعیت نامناسب مترو و اتوبوس هم اشاره دارد: «اکنون وضعیت مترو و اتوبوس شهر تهران به گونه‌ای است که معلولان و جانبازان نمی‌توانند از آنها استفاده کنند و این محدودیت‌ها باعث سرخوردگی آنها شده است.»

مدیرعامل سازمان اتوبوسرانی تهران:
سازمان بهزیستی همکاری نکرد
پیمان-سنندجی-(1).jpg

کمبود امکانات و محدود بودن تجهیزات مشکل اصلی تنها پایانه جانبازان و معلولان بود که مصاحبه‌شوندگان به آن اشاره کردند. برای پیگیری این مشکل با «پیمان سنندجی» مدیرعامل اتوبوسرانی شهر تهران گفت‌وگو کردیم. او با بیان اینکه شهرداری تنها نهادی است که وظیفه مدیریت پایانه را برعهده دارد می‌گوید: «قرار بود سازمان بهزیستی در مدیریت پایانه، همکاری کند که متأسفانه این کار انجام نشد و شهرداری به‌عنوان تنها نهاد متولی مدیریت پایانه را برعهده گرفت.» سنندجی ادامه داد: «این تنها پایانه ویژه معلولان و جانبازان تهران است و قبول داریم امکانات و تجهیزات آن در مقایسه با تعداد متقاضیان کم است اما ما هم با محدودیت مواجه هستیم ولی هر زمان که امکانات در اختیار ما قرار بگیرد ما هم آن را به پایانه اختصاص می‌دهیم.»

بهترین خدمات در پایانه ارائه می‌شود
8_1.jpg

مجتمع نیکوکاری رعد واقع در خیابان هرمزان شهرک قدس، از ۳۱ سال پیش به معلولان و جانبازان خدمات ارائه می‌دهد. به گفته «محمدرضا دشتی» کارشناس روابط‌عمومی مجتمع نیکوکاری رعد در حال حاضر حدود ۶ هزار نفر از معلولان و جانبازان از خدمات این مجتمع استفاده می‌کنند. مددجویان این مؤسسه معلولان جسمی و حرکتی هستند و برای‌ تردد در شهر و انجام کارهای روزمره با پایانه ویژه معلولان و جانبازان تماس می‌گیرند. دشتی با تقدیر از فعالیت این پایانه می‌گوید: «راه‌اندازی این پایانه محدودیت معلولان و جانبازان جسمی و حرکتی را از بین برده و فرصتی برای حضور این افراد در انظار عمومی فراهم کرده است.» او ادامه می‌دهد: «روزانه حدود ۱۰ نفر از مددجویان مجتمع برای انجام امور درمانی و آموزشی از خدمات پایانه استفاده می‌کنند و از این موضوع بسیار راضی و خرسند هستند.» کارشناس روابط‌عمومی مجتمع رعد با اشاره به امکانات و خدمت‌رسانی به معلولان می‌گوید: «تقاضا برای استفاده از خدمات پایانه زیاد است و امکانات موجود پاسخگوی حجم تقاضا نیست اما نیروهای پایانه با توجه به محدودیت امکانات، بهترین و مناسب‌ترین خدمات را به متقاضیان ارائه می‌دهند.» محمدرضا دشتی در پایان عنوان می‌کند: «بهتر است مسئولان مربوطه و دولت از این پایانه حمایت کنند و خدمات آن را افزایش دهند.»

خدمات فقط منتهی به تهران است
شهرام مبصر مدیرعامل موسسه ساحل امید

اسفند سال ۱۳۹۱ مؤسسه ساحل امید در منطقه تأسیس شد. خدمت‌رسانی به معلولان و جانبازان جسمی و حرکتی ْسرلوحه کارهای این مؤسسه قرار گرفته است. با گذشت حدود ۳ سال، اکنون هزار مددجو عضو مؤسسه شده‌اند و از خدمات آموزشی و تفریحی آن استفاده می‌کنند. به گفته «شهرام مبصر» مدیر مؤسسه، مددجویان برای رفت و آمد و انجام برخی کارها از خدمات پایانه ویژه معلولان و جانبازان استفاده می‌کنند. او می‌گوید: «ارائه خدمات توسط نیروهای پایانه بسیار خوب است اما با توجه به تقاضای زیاد، امکانات موجود پاسخگو نیست.» مبصر ادامه می‌دهد: «راه‌اندازی پایانه نشان داد که مسئولان به فکر معلولان هستند و وقتی چنین کار ارزشمندی انجام شده دیگر نباید با کمبود امکانات و تجهیزات، نتایج مثبت آن را مخدوش کرد. بنابراین کاش مسئولان حمایت کنند و در اسرع وقت امکانات و تجهزات آن را افزایش دهند.» مبصر به موضوع سرویس دهی برون شهری هم اشاره و عنوان می‌کند: «سرویس دهی پایانه محدود به نقاط مختلف پایتخت است و این موضوع برخی از معلولان و جانبازان را با مشکل مواجه می‌کند. چون‌ گاهی برای برنامه‌های گردشگری لازم است معلولان و جانبازان را به مراکز دیدنی و تفریحی خارج از تهران ببریم که متأسفانه پایانه در این زمینه خدماتی ندارد.»

زندگی جاریست در ساحل امید

زندگی جاریست در ساحل امید

گفت‌وگو با مدیر مؤسسه ‌ای که هزار عضو دارای معلولیت دارد

زندگی جاریست در ساحل امید

 

آقای رضا افراسیابی خبرنگار همشهری محله، با آقای شهرام مبصر مدیر عامل موسسه پیام‌آوران ساحل امید گفتگویی داشته اند که متن آن را در همشهری محله چهارشنبه ۷ مردادماه ۱۳۹۴ می‌خوانید. با سپاس فراوان از سرکار خانم باقرپور دبیر محترم و آقای افراسیابی خبرنگار محترم همشهری محله منطقه ۲ تهران و همکارانشان در مجموعه همشهری محله منطقه ۲ تهران

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
ساختمان مؤسسه، انتهای بوستان شاهین، داخل یکی از کوچه‌های فرعی خیابان ستارخان قرار دارد. ساختمانی به ظاهر کوچک که زیر سقف آن دل‌هایی بزرگ با اراده‌هایی توانا دور هم جمع می‌شوند تا جمله معروف «خواستن توانستن است» را تداعی کنند…

ساختمان مؤسسه، انتهای بوستان شاهین، داخل یکی از کوچه‌های فرعی خیابان ستارخان قرار دارد. ساختمانی به ظاهر کوچک که زیر سقف آن دل‌هایی بزرگ با اراده‌هایی توانا دور هم جمع می‌شوند تا جمله معروف «خواستن توانستن است» را تداعی کنند. وارد ساختمان که می‌شوی از محصولات فرهنگی و تزیینی تا شال و روسری و… برای فروش در قفسه‌های شیشه‌ای خودنمایی می‌کند. همه وسایل توسط معلولان توانمند همین مکان ساخته شده است. محصولات آنقدر زیباست که به سختی می‌توان از آن گذشت و چیزی نخرید. بر در و دیوار مؤسسه می‌توان عکس‌های برنامه‌های گوناگون اجرا شده را دید؛ تصاویر زیبایی که در همه آنها معلولان خنده به لب دارند. همه اینها توصیف ساختمان مؤسسه پیام‌آوران ساحل امید است. مکانی که عده زیادی از معلولان هم‌محله‌ای را تحت پوشش قرار داده و ‌بانی آن فردی است که روزی خود سالم بوده اما دست تقدیر باعث شده که عضوی از معلولان باشد و اکنون در خدمت این گروه از جامعه. به همین بهانه با «شهرام مبصر» مدیر و ‌بانی شکل‌گیری مؤسسه گفت‌وگو کردیم.

  •  آیا واقعیت دارد که شما روزگاری سالم بوده و معلولیت‌تان بهانه‌ای شد تا مؤسسه‌ای به نام ساحل امید شکل بگیرد؟

بله. تا۱۹ سالگی در دزفول زندگی خوبی داشتم. می‌خواستم در رشته برق درس بخوانم، ورزش می‌کردم و کلی نقشه برای آینده‌ام داشتم. اما سانحه‌ای باعث شد تا مسیر زندگی‌ام تغییر کند، چون دچار معلولیت نخاعی شدم. پس از آن حسابی ناامید بودم و هیچ انگیزه‌ای برای ادامه زندگی نداشتم. دیگر هیچ نشانی از آن جوان هدفمند و سرحال در من دیده نمی‌شد. تقریباً ۵ سالی به همین شکل گذشت. البته در این مدت ۱۷ بار تحت عمل جراحی قرار گرفتم. برای همین به همراه خانواده‌ام مجبور شدیم از دزفول به تهران نقل مکان کنیم و در محله ستارخان خانه گرفتیم. آن دوران خانواده‌ام برای اینکه حال روحی‌ام بهتر شود، خیلی تلاش کردند اما بی‌نتیجه بود. تا اینکه یک روز اتفاقی با یکی از همسایه‌ها که با ۲ عصا راه می‌رفت، آشنا شدم. از طرفی جانباز بزرگواری در بیمارستان سر راهم قرار گرفت. دوستی با آنها باعث شد به خودم بیایم. وقتی دوباره زندگی عادی را از سر گرفتم و برای ساختن آینده‌ام آستین بالا زدم، با مؤسسه‌های مختلف مانند رعد و باور آشنا و سپس مشغول به کار شدم. در واقع خدمت به معلولان یکی از دغدغه‌های اصلی زندگی‌ام شد. اما در این میان دنبال سبک و سیاق تازه‌ای برای خدمت به معلولان بودم و می‌خواستم طرح تازه‌ای داشته باشم. با بررسی‌هایم متوجه شدم که در این محل هیچ مؤسسه‌ای برای بهینه‌سازی اوقات فراغت و تفریح سالم معلولان فعالیت نمی‌کند. پس به پیشنهاد همسرم مؤسسه و این تشکل غیر‌دولتی را راه‌اندازی کردیم و تلاش‌هایمان با سختی‌های فراوان در سال ۱۳۹۱ نتیجه داد.

  •  حالا در این مکان چه خدماتی به معلولان ارائه می‌شود که متفاوت با مکان‌هایی مانند رعد و… است؟

یکی از برنامه‌های همیشگی سفرهای دسته‌جمعی برای معلولان و افراد غیرمعلول به مناطق تفریحی و زیارتی است. در این سفرها از مناطق گردشگر‌پذیر پایتخت مثل برج میلاد تا نقاطی در شهرهای دیگر مثل قم و جمکران دیدن می‌کنیم. البته بیش از ۳۰ شهروند هم همیشگی در سفرها ما را همراهی می‌کنند که وجودشان مایه دلگرمی است.

  •  جالب است. سفرهای تفریحی برای معلولان؟

بله. البته بیشتر سفرها کاملاً خانوادگی است و حتی چند نفر از معلولان در این سفرها با هم آشنا شده و ازدواج کرده‌اند. علاوه بر این کلاس‌های آموزشی در رشته‌های موسیقی، صنایع‌دستی و خدمات روان‌شناسی هم در ساختمان مؤسسه برگزار می‌کنیم. این کلاس‌ها برای افراد غیرمعلول هم قابل استفاده است اما برای معلولان تخفیف ویژه دارد. همچنین در بازارچه‌های خیریه محصولات ساخته شده توسط معلولان مؤسسه را به نمایش می‌گذاریم که معمولاً با استقبال مواجه می‌شود. علاوه بر بازارچه‌های مناسبتی در ورودی ساختمان هم بازارچه‌ای را قرار داده‌ایم که اهالی می‌توانند برای خرید به اینجا بیایند.

  •  به ازدواج معلولان اشاره کردید. در این‌باره بیشتر توضیح می‌دهید؟

فضای خانوادگی و روابط سالم میان معلولان در سفرها برای ما بسیار ارزشمند است. به همین دلیل تا امروز ۲ پسر معلول مؤسسه ما با ۲ دختر معلول ازدواج کرده‌اند و خوشبختانه زندگی آرام و خوبی دارند. از همه مهم‌تر اینکه مراسم ازدواجشان بسیار ساده برگزار شد. البته از همان ابتدای علاقه‌مندی پسرها در جریان ماجرا بودم و کمک می‌کردم که در نهایت به مراد دلشان برسند. به جرئت می‌توانم بگویم که در شب مراسم ازدواج معلولان بیشتر از همه خوشحال بودم. برای اینکه فکر می‌کردم به هدف روز ابتدایی‌ام نزدیک شده‌ام. امیدوارم در آینده باز هم شاهد این اتفاق مبارک میان دیگر اعضای مؤسسه باشم.

  •  اهالی محله ستارخان و محله‌های اطراف ارتباط‌شان با مؤسسه چطور است؟

اهالی نسبت به مؤسسه ما و محصولات معلولان لطف دارند. گاهی محصولات تعدادی از معلولان آنقدر مورد توجه قرار می‌گیرد که خیلی زود به فروش می‌رسد. البته در این میان از شهروندان می‌خواهم درخواست کنم به جای خرید محصولات خارجی از تولیدات معلولانی که می‌خواهند روی پای خودشان بایستند، خرید کنند تا به این شکل از آنها هم حمایت شود. بدون‌ تردید این اتفاق نقش مهمی در خود باوری و استقلال مالی معلولان دارد.

  •  هنوز هم در خیابان ستارخان سکونت دارید؟

بله، بعد از ازدواج ساکن محله تهران ویلا شده‌ام.

  •  با توجه به شناختی که از منطقه دارید شرایط زندگی در منطقه ۲ برای یک معلول مناسب است؟

نسبت به گذشته بهتر شده است. چراکه به یاد دارم چند سال پیش به همراه همسرم برای خرید به بازار میوه و‌تره‌بار رفته بودیم که متوجه میله‌های مقابل رمپ مخصوص عبور معلولان شدم. آن روز همسرم به تنهایی برای خرید رفت و من در مدت زمان انتظار، از میله‌های مقابل رمپ عکس گرفتم. همان عکس‌ها را پیش شهردار منطقه بردم و گله‌هایمان را به گوشش رساندم. شهردار منطقه برخورد خوبی با من داشت و قول رفع مشکلات را داد اما نیاز به همکاری معلولان داشت. برای همین از دوستان معلول خواستم برای بهبود وضعیت از هر مکان نامناسب برای‌ تردد در گوشه و کنار منطقه عکس بگیرند. پس از چند ماه عکاسی طرح به پایان رسید و اوضاع کمی بهتر شد. در واقع در جریان طرح بیش از ۱۲۰ علامت راهنمایی و رانندگی مخصوص رفت و آمد معلولان در منطقه نصب شد. با این همه امروز هنوز با منطقه‌ای ایده‌آل برای زندگی معلولان فاصله داریم و امیدوارم با همکاری بیشتر مسئولان وضعیت بهتری داشته باشیم.

  •  ساختمان مؤسسه داخل بوستان قرار دارد و این می‌تواند موقعیت مناسبی برای برگزاری برنامه‌های گوناگون باشد. تا به حال از این موقعیت استفاده کرده‌اید؟

عقیل نجاری یکی از اعضاء موسسه ساحل امید

کمتر از یک سال است که این مکان را برای دفتر مؤسسه به ما داده‌اند. قبل آن همه کارها در خانه انجام می‌شد. به جرئت می‌توانم بگویم که در این مدت حضور اهالی در این بوستان بیشتر شده و شور و نشاط بیشتری در آن دیده می‌شود. همیشه در مناسبت‌های ملی و مذهبی برای اجرای برنامه‌های مختلف نخستین گزینه ما همین بوستان است. در ماه محرم گذشته هم به همت چند معلول خیر در ورودی بوستان هیئت عزاداری داشتیم که خدا را شکر عزاداری آبرومندی شد.

آموزشی برای کارآفرینی
در مؤسسه ساحل امید برای علاقه‌مندان حتی افراد سالم کلاس‌های آموزشی متنوعی مانند صنایع‌دستی(غزال‌تراشی با چوب، سوخته‌نگاری روی چوب، معرق، خراش روی فلز، پتینه، نقاشی روی شیشه، طراحی، تابلوهای سه بعدی، تکنیک نقاشی، خط در نقاشی و …)، موسیقی(دف، تنبک، تار، سه تار، گیتار و …)، عروسک‌سازی با پولیش و خمیر گل چینی، صنایع‌دستی سفال (مجسمه‌سازی با دست) برگزار می‌شود. علاقه‌مندان به شرکت در این دوره‌ها می‌توانند با دفتر مؤسسه ساحل امید به شماره ۴۴۲۱۷۷۸۰تماس بگیرند.

سوارکاری معلولان
خبر خوب اینکه امکان سوارکاری برای معلولان هم فراهم شد. چراکه مؤسسه ساحل امید تفاهمنامه‌ای را با فدراسیون سوارکاری منعقد کرده است که در آن معلولان با حمایت‌های ویژه اسب‌سواری یاد می‌گیرند. البته مؤسسه در دوره‌های زمانی مختلف برای اعضا مسابقه‌های ورزشی برگزار می‌کند.

همیارانی از جنس مردم
شهروندان عادی هم می‌توانند به عضویت گروه «‌همیاران ساحل امید» درآیند. این گروه از افرادی تشکیل شده که علاوه بر آگاهی از اهداف مؤسسه و قبول آنها، با اختصاص بخشی از اوقات فراغت خود، برای تحقق اهداف و انسجام بخشیدن هرچه بیشتر به فعالیت‌ها و برنامه‌های داوطلبانه با مؤسسه همکاری می‌کنند. تاکنون ده‌ها نفر از پزشکان، تا مهندسان و استادان دانشگاه به عضویت این گروه درآمده‌اند.

روش‌های اجرایی اهداف
برگزاری تورها، اردوها، مسابقات مذهبی، تفریحی، آموزشی و ورزشی در سراسر کشور.
برگزاری همایش‌ها و جشنواره‌های ورزشی‌ـ فرهنگی و مراسم‌های مذهبی.
برگزاری نمایشگاه‌ها و بازارچه‌های توانمندی معلولان با هدف نمایش و فروش محصولات دائمی و موقت در سراسر کشور.
برگزاری کلاس‌ها و کارگاه‌های مختلف گردشگری، آموزشی، فرهنگی و ورزشی.

با اعضای مؤسسه

  همه چیز خوب است
«لیلا غفاری» ۴۳ سال دارد. او از معلولانی است که از نخستین روزهای شکل‌گیری مؤسسه پای ثابت برنامه‌ها بوده است. غفاری به دلیل اشتباه پزشک در تزریق واکسن فلج اطفال در یک سالگی به ضایعه نخاعی مبتلا شده و سال‌هاست که با عصا راه می‌رود. او که به واسطه یکی از دوستانش با مؤسسه آشنا شده می‌گوید: «در برنامه‌های اینجا دوستان خوبی پیدا کرده‌ام که وضعیتی649229.jpg شبیه من دارند و به همین دلیل حرف یکدیگر را بهتر می‌فهمیم. سفرهای یک روزه اینجا آنقدر محیط دوستانه و روابط دوستانه است که دوست ندارم روز به پایان برسد. بارها پیش آمده که از نظر روحی شرایط خوبی نداشتم اما حضور در برنامه‌ها و میان دوستان معلول حسابی حالم را خوب کرد. کلاس‌های آموزشی مؤسسه هم شرایط خوبی برای معلولان دارد و برای همین چند وقتی است مشغول یادگیری غزال‌تراشی شده‌ام.»

 

 

 

محلی برای درک معلول
«عقیل نجاری» یکی دیگر از معلولان فعال مؤسسه است که ۶۱ سال دارد. او در دورانی که مؤسسه ساختمانی نداشته با اینجا آشنا شده و هنوز رابطه‌اش را حفظ کرده است. نجاری علاوه بر مؤسسه ساحل امید، در ۷ انجمن حمایت از معلولان نیز عضو است. می‌گوید: «اینجا مؤسسه کاملاً مردمی است و فضای خانوادگی و سالمی دارد. از طرفی اگر معلول شرایط مساعدی برای همسفر عقیل نجاری یکی از اعضاء موسسه ساحل امیدشدن با گروه را نداشته باشد هر کار که لازم باشد انجام می‌دهند تا کسی از قافله جا نماند. چون مدیر مؤسسه خود معلولیت دارد نیازهای ما را به خوبی درک می‌کند و این امتیاز بزرگ و ارزشمندی است. به‌طور مثال برای سفرها از ون مناسب برای ویلچرنشینان استفاده می‌شود.»

 

همراه با پیام‌آوران ساحل امید
موضوع فعالیت:
توانبخشی و اجتماعی در حوزه افراد دارای معلولیت
اهداف:
تلاش برای نهادینه کردن صنعت گردشگری معلولان در جامعه با هدف توانمندسازی و ارتقای سطح روحیه مثبت در افراد معلول و فرهنگسازی و تغییر نگرش عمومی نسبت به گردشگری این قشر از جامعه.
پیگیری حقوق شهروندی افراد معلول
ایجاد نشاط و بالا بردن اعتماد به نفس در افراد معلول
توانمندسازی معلولان و تشویق و ترغیب آنها به داشتن حضور فعال و مستمر در عرصه‌های مختلف اجتماعی و دوری از انزوا.
کمک به افراد معلول برای شناسایی توانایی‌های فردی و اجتماعی خود و تقویت آنها.
گسترش شبکه دوستی و استفاده از دانش و تجربیات یکدیگر در راستای بهبود شرایط زندگی فردی و اجتماعی.
ایجاد فرصت‌های شغلی و کارآفرینی.

۱۳۹۱
سالی بود که مؤسسه پیام‌آوران ساحل امید فعالیت رسمی خود را آغاز کرد. البته مؤسسه خصوصی و با کمک‌های مردمی اداره می‌شود و جزو سمن‌های منطقه به شمار می‌آید.

۱۰۰۰
معلول تحت پوشش مؤسسه هستند که ۵۵۰ نفر آنها را بانوان و ۴۵۰ نفر را آقایان تشکیل می‌دهند.

۳۰۰
سفر زیارتی و تفریحی تاکنون توسط مؤسسه برگزار شده است. معلولان برای سفر با وسیله نقلیه مناسب رفت و آمدشان و استفاده از امکانات تفریحی، هزینه‌ای ناچیز پرداخت می‌کنند.

 

منبع: همشهری محله